Η Αμερικανική οικονομία, περνάει σήμερα μία από τις μεγαλύτερες κρίσεις της ιστορίας της. Τράπεζες καταρρέουν και οικονομικοί κολοσσοί χρεοκοπούν, συμπαρασύροντας στη δίνη όλες τις αγορές του κόσμου.
Πάνω από ένα εκατομμύριο Αμερικανοί πολίτες έχουν ήδη χάσει τα σπίτια τους σε όλη τη χώρα. Το ένα στα 538 νοικοκυριά βρίσκεται σε διαδικασία κατάσχεσης. Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν εκατομμύρια Αμερικανοί, πρόκειται να βρεθούν στο δρόμο.
Η Αμερικανική οικονομία, περνάει σήμερα μία από τις μεγαλύτερες κρίσεις της ιστορίας της. Τράπεζες καταρρέουν και οικονομικοί κολοσσοί χρεοκοπούν, συμπαρασύροντας στη δίνη όλες τις αγορές του κόσμου.
Πάνω από ένα εκατομμύριο Αμερικανοί πολίτες έχουν ήδη χάσει τα σπίτια τους σε όλη τη χώρα. Το ένα στα 538 νοικοκυριά βρίσκεται σε διαδικασία κατάσχεσης. Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν εκατομμύρια Αμερικανοί, πρόκειται να βρεθούν στο δρόμο.
Στο Κλίβελαντ του Οχάιο η κατάσταση είναι δραματική. Ολόκληρες περιοχές έχουν ερημώσει σαν να πέρασε τυφώνας. Χιλιάδες σπίτια στέκουν άδεια σαν φαντάσματα, κατεστραμμένα από επιτήδειους που ξήλωσαν ότι υπήρχε (ακόμα και τις σωληνώσεις), μόλις οι οικογένειες που ζούσαν εκεί εκδιώχθηκαν.
Ο σερίφης Ντέιβ Ρόου πετάει κάθε μέρα τουλάχιστον 10 οικογένειες στον δρόμο. «Μου έχουν τύχει πολλές περιπτώσεις εξώσεων, που λυπήθηκα τους ανθρώπους...», λέει. «Μου έτυχαν περιπτώσεις εξώσεων άλλων αστυνομικών... έπρεπε να διώξω πυροσβέστες, μου έτυχαν και ηλικιωμένοι άνθρωποι που δεν ήξεραν καθόλου γιατί τους διώχνανε έχοντας πέσει θύματα του ληστρικού δανεισμού. Και πιστέψτε με... είναι σκληρό! Αισθάνεσαι άσχημα, αλλά πρέπει να κάνεις τη δουλειά σου!»
Λέγοντας αυτά ο Σερίφης Ρόου, φτάνει στο σπίτι της Κάρεν. Μιας μέσης Αμερικανίδας που μαζί με τον άντρα της τον Μάικλ αγόρασαν το σπίτι τους το 1972. Πρόσφατα πήραν ένα δάνειο 145.000 δολαρίων για να το ανακαινίσουν. Τα πράγματα όμως πήγαν στραβά. Ο Μάικλ απολύθηκε από την δουλειά του, η Κάρεν αρρώστησε και σταμάτησε να δουλεύει. Το σπίτι όπου έζησαν για 36 ολόκληρα χρόνια κατάσχεται από την τράπεζα. «Λοιπόν, εντάξει... αν είναι να έρθει εδώ ο σερίφης με το όπλο του, τότε σίγουρα θα είμαι εδώ. Αυτά είναι ακόμα τα πράγματά μου, ακόμα και αν λένε ότι το σπίτι μου τους ανήκει! Αλλά μου κλέψανε το σπίτι μου! Δεν τους ανήκει!» λέει η Κάρεν συντετριμμένη.
«Αν είναι να μου κλέψουν το σπίτι, θα πρέπει να πληρώσουν για αυτό... θα πρέπει να πληρώσουν»
Η κρίση απλώθηκε σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Νεβάδα, Καλιφόρνια, Φλόριντα, ενώ δεν άργησε να αγγίξει ακόμη και τη «μητρόπολη του κόσμου», τη Νέα Υόρκη. Ο Ρόν που καθαρίζει σπίτια μετά από φόνους ή αυτοκτονίες τρέχει να προλάβει. «Οι αυτοκτονίες μας έχουν αυξηθεί πολύ», λέει. Συνήθως βρίσκουμε γράμματα που εξηγούν τους λόγους - οι οποίοι είναι συνήθως οικονομικοί - καθώς και δεκάδες λογαριασμούς που έχουν να πληρωθούν μήνες.»
Οι αγοραστές χάνουν τα σπίτια τους καθώς δεν μπορούν να αποπληρώσουν τα στεγαστικά δάνεια που είχαν πάρει. Τους τα παίρνουν οι τράπεζες οι οποίες όμως δεν μπορούν να τα πουλήσουν καθώς η αγορά έχει καταστραφεί. Ήταν αυτές που έδωσαν δάνεια «με 0% προκαταβολή και 100% χρηματοδότηση», «χωρίς έλεγχο εισοδήματος, χωρίς ενοχλητικά δικαιολογητικά» όπως έλεγαν τα διαφημιστικά τους σποτ με τα οποία βομβάρδιζαν και μάγευαν τον κόσμο. Και ο κόσμος πείστηκε. Άνθρωποι που δεν είχαν εισόδημα, ακόμα και άνεργοι, πίστεψαν στο αμερικάνικο όνειρο: Στο ωραίο σπίτι με την αυλή, αυτό που τόσο έντονα αντικατοπτρίστηκε στην λογοτεχνία του Στάινμπεργκ και στις ταινίες «για την αμερικάνικη οικογένεια» της δεκαετίας του 1960. Καμία άλλη κοινωνία δεν συνδύασε την απόκτηση μιας κατοικίας με την αναρρίχηση στον ταξικό ιστό και την καταξίωση, όσο η αμερικανική. Οι άνθρωποι αγόραζαν την είσοδό τους σε ένα κόσμο που ήξεραν από την αρχή πως δεν μπορούσαν να πληρώσουν, αλλά τους είχαν πει ότι μπορούσαν να τα καταφέρουν.
Τα δάνεια αυτά ονομάστηκαν «τα δάνεια του ψεύτη», λέει γελώντας ο Τζιμ Ροκάκης, Διευθυντής του Δημόσιου Ταμείου του Κλίβελαντ, που κατάγεται από την Κρήτη.
«Το 73% δεν είχαν καθόλου ή είχαν ελάχιστα τεκμήρια εισοδήματος. «Ρωτούσες κάποιον «πόσα βγάζεις» και σου έλεγε «α, βγάζω 100.000 δολάρια», όχι δεν έβγαζαν! Αλλά εάν δε ζητάς εκκαθαριστικό, αν δε ζητάς τη φορολογική δήλωση, τότε πώς να ξέρεις ότι αυτός ο άνθρωπος ψεύδεται, ε λοιπόν ψεύδονταν!»
Δεν το ήξεραν αυτό οι τράπεζες; Εξαπατήθηκαν; Φυσικά και όχι! Όλο αυτό γινόταν εις γνώσιν τους. Αλλά για ποιο λόγο οι τράπεζες να δανείζουν χρήματα σε ανθρώπους που ξέρουν από την αρχή ότι δεν θα τους τα δώσουν πίσω; Για ένα και μόνο λόγο: Για να βγάλουν περισσότερα χρήματα! Και τα χρήματα δεν θα έρχονταν από τα κατασχεμένα σπίτια, αλλά από το χρηματιστήριο! Μάλιστα, από το Χρηματιστήριο της Γουόλ Στρίτ! Με άλλα λόγια, από την στιγμή που οι τράπεζες κατάλαβαν ότι μπορούσαν να βγάλουν πάρα πολλά χρήματα δανείζοντας τον οποιονδήποτε, τότε το παιχνίδι έγινε «δάνεισε όσο περισσότερα μπορείς και μην ανησυχείς αν θα τα πάρεις πίσω».
Δείτε αυτόν τον πραγματικά πανέξυπνο τρόπο που βρήκε η αγορά χρήματος για να βγάλει περισσότερα κέρδη. Η τράπεζα που έχει γεμίσει με εκατομμύρια υποθήκες σπιτιών από τα δάνεια που έχει δώσει, ξεφορτώνεται τα δάνεια αμέσως. Πως; Ιδρύει μια offshore εταιρεία και της πουλάει τα δάνεια. Η offshore παίρνει τα δάνεια και τα κόβει σε εκατοντάδες επενδυτικά πακέτα - ομόλογα, όπου μέσω της Γουόλ Στρίτ αγοράζονται από επενδυτές σε όλο τον πλανήτη. Έτσι στην «παγκοσμιοποιημένη» εποχή μας, το δάνειο ενός αμερικανού πολίτη, μπορεί να βρίσκεται στα χέρια ενός επενδυτή απ' το Πεκίνο.
Το οικοδόμημα των στεγαστικών δανείων κατέρρευσε όταν οι δανειζόμενοι δεν κατάφερναν να αποπληρώσουν τα δάνεια τους. Τα ρίσκα ήταν πολύ μεγαλύτερα, από αυτά που οι μάγοι του καπιταλισμού είχαν υπολογίσει. Οι τράπεζες είχαν πουλήσει αέρα, οι μεσάζοντες είχαν πουλήσει αέρα, οι επενδυτές αγόρασαν αέρα. 8 τρισεκατομμύρια δολάρια διακινούνταν με αυτόν τον τρόπο.
Η ασυδοσία της ανεξέλεγκτης αγοράς καταβρόχθισε πρώτα τους ίδιους τους δημιουργούς της. Ο τραπεζικός κολοσσός Bear Sterns με οχτώ δεκαετίες ζωής κατέρρευσε μέσα σε δύο μέρες. Όλες οι τράπεζες σημείωσαν απώλειες δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Και μετά ακολούθησε μια παγκόσμια χιονοστιβάδα. Η παγκόσμια ζημιά υπολογίζεται σε 1 τρις δολάρια. Γεγονός που προκάλεσε τεράστια αύξηση σε βασικά τρόφιμα παγκοσμίως. Που με την σειρά του έκανε τους εξαθλιωμένους της Αιτής και τους φτωχούς της Αιγύπτου να συγκρούονται με την αστυνομία, αντιμετωπίζοντας το φάσμα της πείνας.
Το τέλος μιας αυτοκρατορίας; « Τίποτε δεν διαρκεί για πάντα» λέει η οικονομολόγος του Πανεπιστημίου Κολούμπια Γκρετσιέλα Τσιτσιλίνσκι. «Πρόκειται για ένα οικονομικό σκάνδαλο, που θα αφήσει βαθειά χαραγμένες τις πληγές του στον κοινωνικό ιστό και θα στείλει και άλλους άστεγους στους δρόμους».
«Αν εξοικονομούσαμε όσα ξοδεύουμε στο Ιράκ δεν θα είχαμε πρόβλημα» επισημαίνει ο Τζέιμς Σάντερς κοινοτάρχης του Far Rockaway της Νέας Υόρκης. «Αλλά δεν μπορείς να έχεις σφαίρες και γάζες την ίδια την στιγμή... Δεν μπορείς να έχεις σφαίρες και ψωμί την ίδια στιγμή... Πρέπει να διαλέξεις.»
Μια πολύ σημαντική διάκριση απέσπασε ο «Εξάντας» του Γιώργου Αυγερόπουλου στο 13o φεστιβάλ Κινηματογράφου για το Περιβάλλον CinemAmbiente, που διεξήχθη στο Τορίνο της Ιταλίας από την 1η έως τις 6 Ιουνίου και το οποίο παρακολούθησαν περίπου 20.000 θεατές.
Πολύ σημαντική διάκριση για τον Εξάντα, αφού το ντοκιμαντέρ «Πεθαίνοντας στην Αφθονία» κέρδισε το βραβείο «Second Mention» στο επίσημο διαγωνιστικό μέρος «Ταινίες Μικρού και Μεσαίου Μήκους», στο «12ο Διεθνές φεστιβάλ Κινηματογράφου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα».
Το ντοκιμαντέρ «Πωλείται Ζωή» απέσπασε το πρώτο βραβείο στο «Latin-American Independent Film and Documentary Festival» (Ανεξάρτητο Φεστιβάλ Κινηματογράφου και Ντοκιμαντέρ στην λατινική Αμερική), στην διαγωνιστική κατηγορία «Περιβάλλον και Αειφόρος Ανάπτυξη».
Η άνοδος των Νεοναζί στην Ρωσία είναι κάτι παραπάνω από γεγονός! Στην Ρωσία υπάρχουν σήμερα οι περισσότεροι νεοναζί του κόσμου. Εξτρεμιστικές ιδέες περί φυλετικής καθαρότητας και εξολόθρευσης των μεταναστών, των ομοφυλοφίλων, των τοξικομανών και όλων «των άχρηστων ζιζανίων που μολύνουν τη Ρωσική Λευκή Φυλή», βρίσκουν εύφορο έδαφος σε ένα πληθυσμό του οποίου η εθνική περηφάνια πληγώθηκε στα χρόνια που ακολούθησαν την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. «Η Αγέλη των Λευκών Λύκων» είναι ένα ανατριχιαστικό ντοκιμαντέρ που καταγράφει την θανάσιμη δράση Ρώσων Σκίνχεντ, τις ιστορίες των αθώων θυμάτων τους και την τρομακτική απειλή που ξεπροβάλλει στο Βορρά της Ευρώπης.
Η Αμερικανική οικονομία, περνάει σήμερα μία από τις μεγαλύτερες κρίσεις της ιστορίας της. Τράπεζες καταρρέουν και οικονομικοί κολοσσοί χρεοκοπούν, συμπαρασύροντας στη δίνη όλες τις αγορές του κόσμου.
Πάνω από ένα εκατομμύριο Αμερικανοί πολίτες έχουν ήδη χάσει τα σπίτια τους σε όλη τη χώρα. Το ένα στα 538 νοικοκυριά βρίσκεται σε διαδικασία κατάσχεσης. Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν εκατομμύρια Αμερικανοί, πρόκειται να βρεθούν στο δρόμο.
«Εγώ δεν γνωρίζω καλά το μέλλον της χώρας μου. Το μόνο που ξέρω είναι ότι μήνα με το μήνα, βδομάδα με τη βδομάδα, μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, το Οργανωμένο Έγκλημα δολοφονεί, διαμελίζει σώματα, καταλαμβάνει πόλεις, κατέχει περιοχές ολόκληρες και θέτει υπό αμφισβήτηση όχι μόνο την πολιτική ζωή και τους θεσμούς, αλλά την ίδια τη ζωή στο Μεξικό. Οι Νάρκος σκοτώνονται μεταξύ τους. Οι εγκληματίες δολοφονούν αθώους. Η κραυγή του λαού «Φτάνει πια!», δεν αρκεί. Οι αστυνομικοί είναι εγκληματίες. Ο στρατός κάνει τη δουλειά της αστυνομίας. Η κοινωνία του Μεξικού είναι πια ανυπεράσπιστη.» Carlos Fuentes Μεξικανός Συγγραφέας
Μπορείτε να φανταστείτε μια αγορά νερού; Μια αγορά, όπου ιδιοκτήτες μετοχών νερού θα το πουλούσαν και θα το αγόραζαν, ενώ άλλοι θα κερδοσκοπούσαν πάνω στην τιμή του χωρίς να το χρειάζονται; Πως θα ήταν η ζωή, εάν όλα τα νερά του πλανήτη, επιφανειακά ή υπόγεια, τα νερά των ποταμών, των λιμνών και των παγετώνων, ανήκαν σε ιδιώτες;
Το “Πωλείται Ζωή” εξετάζει την μεγαλύτερη αγορά νερού του κόσμου που έχει στηθεί στην Χιλή. Εκεί όπου οι υδάτινοι πόροι της χώρας δεν ανήκουν στο κράτος αλλά σε ιδιώτες και μία εταιρεία μπορεί να είναι ιδιοκτήτης ενός ολόκληρου ποταμού και να κατέχει ποσότητα νερού ίση με το Βέλγιο. Εκεί, όπου το νερό έχει μετατραπεί από δημόσιο αγαθό ζωής σε ιδιοκτησία, και ένα «δικαίωμα νερού» μπορεί να κοστίζει όσο ένα σπίτι.
Ακόμα και στην έρημο της Ατακάμα, που θεωρείται η ξηρότερη περιοχή του πλανήτη, οι μεταλλευτικές εταιρείες – μεγαλο-ιδιοκτήτες του μακρύτερου ποταμού της Χιλής, Ρίο Λόα – αντλούν τεράστιες ποσότητες και χρησιμοποιούν το πολύτιμο νερό για να ξεπλένουν μέταλλα, καταδικάζοντας χιλιάδες ιθαγενείς και χωριά αγροτών στην δίψα και τη φτώχεια.